«بافت همبند» یا «بافت پیوندی» (Connective Tissue) فراوان‌ترین و گسترده‌ترین بافت اولیه و یکی از چهار نوع اساسی بافت‌ها در جانوران است که نقش فراوانی در حفظ ساختار و یکپارچگی بدن بر عهده دارد.
بافت همبند عملکردهای متنوعی دارد که به انواع سلول‌ها و فیبرهای محل قرارگیری آن بستگی دارد. بافت پیوندی نامنظم، سست و متراکم که عمدتا توسط فیبروبلاست‌ها و الیاف کلاژن تشکیل می‌شوند، نقش مهمی در فراهم کردن اکسیژن و مواد مغذی دارد که از مویرگ‌ها به سلول‌ها منتشر می‌شوند و دی اکسید کربن و مواد زائد را از سلول‌ها دوباره به گردش خون منتقل می‌کنند. از جمله عملکردهای دیگر این بافت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

باعث مقاومت اعضای بدن در برابر نیروهای کششی و جلوگیری از پارگی می‌شوند.
بافت همبند منظم متراکم، ساختاری سازمان یافته و یکی از اجزای اصلی تاندون‌ها، رباط‌ها و آپونوروزها است.
بافت همبند متراکم در اندام های بسیار تخصصی مانند قرنیه دیده می‌شود.
الیاف الاستیک ساخته شده از الاستین و فیبریلین، در برابر نیروهای کششی مقاومت ایجاد می‌کنند.
در بافت‌های خون‌ساز و بافت‌های لنفاوی، الیاف مشبک ساخته شده توسط سلول‌های شبکه‌ای، استروما (ساختار پشتیبان) را برای بافت پارانشیم (یا بخش عملکردی) اندام را فراهم می‌کنند.
سلول‌های سیستم ایمنی بدن مانند ماکروفاژها، ماست سل‌ها، سلول‌های پلاسما و ائوزینوفیل‌ها در بافت پیوندی سست پراکنده یافت می‌شوند و زمینه را برای شروع پاسخ‌های التهابی و ایمنی با تشخیص آنتی ژنی، فراهم می‌کنند.
بافت پیوندی چربی، محل ذخیره‌سازی انرژی، عایق‌بندی حرارتی و ضربه‌گیر است.
از اندام‌های زیرین (جمجمه) محافظت می‌کند.
در حفره شکم، اکثر اندام‌ها توسط یک باند غشایی معروف به مزانتریک از دیواره شکم معلق هستند که توسط بافت همبند پشتیبانی می‌شود.

0
امتیاز

15 فروردین ماه 1401 ساعت: 16:39

شماره: 16907

جواب تو چیه؟

کاربر میهمان

حداکثر کاراکتر مجاز: 2000

ابزارهای ویرایشی:

به منظور نمایش شکیل تر کد های برنامه نویسی در متن پاسخ ها می توانید از این ابزار استفاده نمایید:
زبان کد:
متن کد: