جدیدترین سوالات

در این مطلب از سایت بهارمسکن باید شفاف توضیح بدهم که قانون مالیات بر خانه‌های لوکس در سال ۱۴۰۴ ارتباط مستقیمی با تعداد واحدهای ملکی شما ندارد، بلکه معیار اصلی ارزش روز هر واحد است. یعنی حتی اگر تنها یک خانه داشته باشید، ولی ارزش کارشناسی یا رسمی آن از سقف تعیین‌شده توسط سازمان امور مالیاتی (در حال حاضر ۳۰ میلیارد تومان) بیشتر باشد، مشمول این مالیات خواهید شد.

خیلی از مالکان تصور می‌کنند که «خانه اول» یا «تنها ملک مسکونی» معاف است، اما این معافیت به طور کلی در قانون پیش‌بینی نشده، مگر اینکه ملک شما شرایط خاص معافیت را داشته باشد. برای مثال، اگر خانه در حال بازسازی باشد، تخریبی باشد، یا کاربری غیرمسکونی داشته باشد، می‌توانید با بارگذاری مدارک در سامانه مالیات بر خانه‌های لوکس درخواست معافیت دهید.

به زبان ساده، داشتن یک ویلا یا آپارتمان بسیار گران‌قیمت—حتی اگر تنها همان واحد را در اختیار دارید—شما را از شمول این مالیات خارج نمی‌کند. پس بهتر است سالانه ارزش روز ملک‌تان را بررسی کنید و در صورت عبور از حد نصاب، برای پرداخت و تسویه در مهلت قانونی اقدام کنید تا با جریمه‌های تأخیر، محدودیت نقل‌وانتقال سند یا مشکلات بانکی مواجه نشوید.
منبع: baharmaskan.com




جستجو در بانک سوالات
در این قسمت می توانید بخشی از متن سوال را وارد نموده و به دنبال سوال مورد نظر خود بگردید:

بخشی از متن سوال:

شرکتهای خارجی و شعب آنها و ثبت نام در سیستم مالیاتی

0
امتیاز

جواب های موجود برای این سوال:


ازین پس می توانید به کاربرانی که دوست دارید هدیه بدهید! کافیست بر روی علامت    در کنار تصویر آنها کلیک کنید!

1


جواب برای این سوال ثبت شده است!

تازه ترین


جواب ها رو اول نشون بده

پرامتیاز ترین


جواب ها رو اول نشون بده

1 جواب برای این سوال ثبت شده!

چینش بر اساس زمان ثبت


چینش بر اساس امتیاز



32
1480
498

rojany

اگر در مورد قراردادهای شرکتهای خارجی، محل تأمین کالا و ارائه خدمات در ایران واقع شده باشد و کالاهای عرضه شده یا خدمات ارائه شده طبق ماده (۱۲) قانون مالیات بر ارزش افزوده از مالیات بر ارزش افزوده معاف نباشند، تأمین کننده کالا یا تجهیزات و ارائه دهنده خدمات ملزم به ثبت نام در سیستم مالیات بر ارزش افزوده و ادعای اخذ مالیات بر ارزش افزوده و مالیات غیر مستقیم طبق قوانین و مقررات مربوطه می باشد، مشروط بر اینکه بر اساس فراخوان ثبت نام آنها قبلاً به عنوان مالیات بر ارزش افزوده شناخته شده اند.

با در نظر گرفتن مفاد ماده (۱) آیین نامه اداری قانون اجازه شرکت های خارجی برای ثبت شعب یا نمایندگی ها در ایران که در تاریخ روز یک شنبه ۱۱فروردین ماه ۱۳۸۷توسط شورای وزیران تصویب شده است. (یعنی اجباری برای چنین مودیانی وجود ندارد)

بنابراین، در صورت عدم ثبت شعبه و علی رغم ثبت نام در سیستم مالیات بر ارزش افزوده ایران، مالیات بر ارزش افزوده و مالیات پرداخت شده توسط شرکت های خارجی برای خریدهایی که در طول فعالیت های تجاری خود در ایران انجام می دهند از جمله مالیات بر ارزش افزوده و عوارض پرداخت شده توسط آنها در مرزهای ورودی کشور را نمی توان به عنوان اعتبار مالیات بر ارزش افزوده در نظر گرفت تا در نتیجه به کار اصلی منتقل شود و چنین مبالغی ناگزیر به قیمت تمام شده پروژه اضافه می شود.

با توجه به موارد ذکر شده، اگر یک شرکت خارجی تمایل به ثبت شعبه در ایران نداشته باشد، می تواند به منظور جلوگیری از افزایش قیمت تمام شده پروژه، از معاون (انجمن علائم تجاری بین المللی) برای ثبت نام داوطلبانه در ایران درخواست کند.
0
امتیاز




جواب تو چیه؟
userImage
کاربر میهمان











در این مطلب از سایت بهارمسکن باید روشن کنیم که پاسخ این سؤال هم جنبه حقوقی دارد و هم یک بُعد توافقی بین مالک و مستأجر. بر اساس «قانون تملک آپارتمان‌ها» و عرف رایج، همه‌ی هزینه‌های شارژ ساختمان به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: هزینه‌های نگهداری و بهره‌برداری روزمره و هزینه‌های اساسی و عمرانی.

هزینه‌های نگهداری و روزمره شامل مواردی مثل نظافت مشاعات، قبوض مشترک (برق راهروها، آب عمومی)، نگهبانی، سرویس آسانسور، تعمیرات جزئی تاسیسات و فضای سبز هستند. بر اساس عرف اجاره‌داری در ایران، این بخش از شارژ معمولاً بر عهده‌ی مستأجر است، چون اوست که از خدمات ساختمان استفاده می‌کند.

هزینه‌های اساسی و عمرانی (یا به اصطلاح «هزینه‌های سرمایه‌ای») شامل بازسازی کلی نمای ساختمان، تعویض آسانسور، لوله‌کشی اصلی، سقف و… می‌شود. این موارد جنبه سرمایه‌گذاری بلندمدت دارند و ارزش ملک را بالا می‌برند، بنابراین طبق قانون، باید توسط مالک پرداخت شوند، نه مستأجر.

یک نکته‌ی مهم این است که اگر در قرارداد اجاره بند مشخصی درباره تقسیم هزینه‌ها نوشته شده باشد، همان متن قرارداد ملاک عمل قرار می‌گیرد. برای مثال، بعضی مالکان توافق می‌کنند که تمام شارژ، حتی هزینه‌های عمرانی، توسط مستأجر پرداخت شود (البته این باید به صورت مکتوب و با توافق طرفین باشد تا بعداً ایجاد اختلاف نکند).

در عمل، بهترین روش برای اجتناب از تنش و سوءتفاهم این است که:

قبل از امضای قرارداد اجاره، جزئیات دقیق هزینه‌های شارژ و سهم هر طرف مشخص و مکتوب شود.
مدیر ساختمان صورتحساب شارژ را به صورت شفاف و تفکیک‌شده (هزینه جاری – هزینه عمرانی) به مالک و مستأجر اعلام کند.
در صورت بروز هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، هر دو طرف با گفت‌وگو و توافق عمل کنند تا مشکلات به مراجع قضایی نکشد.
بنابراین خلاصه ماجرا این است که هزینه‌های استفاده روزمره از ساختمان معمولاً با مستأجر، و هزینه‌های اساسی و عمرانی با مالک است، مگر اینکه در قرارداد به شکل دیگری توافق شده باشد. این شفافیت هم به حفظ آرامش ساکنان کمک می‌کند و هم جلوی شکایت و اختلاف را می‌گیرد.
منبع: baharmaskan.com











پرسش سوال جدید :: تبلیغات در سوال و جواب :: گروه های سوال و جوابی

تمامی حقوق مادی و معنوی، متعلق به وب سایت سوال جواب (soja.ai) و تیم مدیریتی آن می باشد.

طراحی و اجرا : گروه مشاوران فناوری اطلاعات

پاسخ های موجود در سایت توسط کاربران سایت ثبت می شود،
سایت سوال و جواب هیچ مسئولیتی در قبال صحت و محتوی پاسخ ها ندارد، هرچند تا حد امکان نظارت بر محتوی آنها صورت می گیرد.