انتقاد سازنده ای به دوستان سوجایی

سوجای گرامی سلام:

ضمن تشکر از ایده و تلاش شما برای ایجاد یک مرکز پاسخگویی به سوالات هموطنان، انتقادی دارم که هر چند آنقدر واقع بین هستم که منتظر پاسخگویی مقتضی شما نباشم، اما امید دارم اندکی من و شما را به فکر وادارد.
واقعیت قضیه این است که معتقدم ما ایرانی ها فقط بلدیم ایده¬ای را شروع کنیم (و متاسفانه چون سالهاست نوآوری و خلاقیت را به فراموشی سپرده یا کشور خود را مامنی برای بروز آن نمی بینیم ، آن را در اختیار دیگران قرار می دهیم)، عمدتا آغاز ما یک کپی برداری از رفتار یا آغازهای دیگران است. در صورتی که فکری برای تداوم آن نمی کنیم.
برای مثال ما تمام تلاش خود را مصروف می داریم تا ازدواج کنیم (دقت کرده باشید فیلم هایی که در ایران ساخته می شود نیز تا همین حد ماجرا را جلو می برد) اما متاسفانه برای تداوم آن برنامه نداریم این می شود که بسیاری از ما در نیمه ی راه از نفس می افتیم و جامعه را با تصمیمات خود دچار معضل می کنیم.
- پروژه ای را راه¬اندازی می کنیم اما متاسفانه برای تداوم و ادامه کار، برنامه نداریم.
- بورس تاسیس می کنیم اما برای تداوم فعالیت آن برنامه نداریم.
- کلنگی را می زنیم، اما
- ...
- سوجا راه می اندازیم اما برای تداوم فعالیت آن برای جلب مشتری و پاسخگویی به انتظارات مشتریان برنامه ای نداریم این می شود که موجبات سرخوردگی برخی را بوجود می آوریم.
ایده ی راه اندازی سایتی تحت عنوان سوجا بسیار مناسب، اما تداوم فعالیت این سایت به حفظ اعضاء و پاسخگویی درخور به سوالات بستگی دارد که متاسفانه سوجا در این زمینه با ضعف جدی مواجه است.
راستش را بخواهید من قبل از این که با این سایت آشنا شوم مشتری سایت
Ask a question – yahoo
بودم و راضی. فکر نمی کنم سوالی مطرح کرده باشم که بدون پاسخ مانده باشد، در هر حوزه ای. (البته باز می دانم امکانات آنها با شما قابل مقایسه نیست اما به نظر می رسد حداقل انتظارات نیز در این سایت پاسخ داده نمی شود).
اما اغلب سوالات من در سایت شما بدون جواب ماند یا پاسخ هایی سلیقه ای به آن داده شد که ذهن مرا راضی نمی کرد.
برای مثال من سوالی در مورد IP مطرح کردم و چند روزی منتظر ماندم که صد البته پاسخی دریافت نکردم و بعد تصمیم گرفتم این سوال را در سایت
Ask a question

مطرح کنم و ظرف مدت ده دقیقه پاسخ گرفتم. پاسخ دریافتی را برای شما هم می نویسم. همینقدر برای من کافی بود

IP addresses are just like the address of your house. You have the house number, the street number, the city name, the state and the country its in.
آنچه قصد دارم متذکر شوم، مساله ی من نیست، مشکل من و امثال من قابل حل است (من به راحتی برای یافتن پاسخ سوالاتم به همان سایت قبلی یا منابع دیگر رجوع خواهم کرد). اما آنچه مرا آزار می دهد این است که چرا باید یک مجموعه ی تحصیل کرده از دانشگاه های معتبر (تهران و صنعتی اصفهان) سایتی را راه اندازی کنند اما به فکر تداوم حیات آن نباشند. عملکرد در این حوزه نیز مشابه سایر حوزه ها باعث ناامیدی انسان شود.
خاطرنشان کردم امیدی به خوشامد شما از این انتقاد و موثر واقع شدن آن ندارم، اما برخی اوقات ما کارهایی می کنیم به صرف این که وظیفه ی خود را انجام داده باشیم (ره).


جدیدترین سوالات





جستجو در بانک سوالات
در این قسمت می توانید بخشی از متن سوال را وارد نموده و به دنبال سوال مورد نظر خود بگردید:

بخشی از متن سوال:

روزه برای سنین بالا ممکن است خطرناک باشد

من الان 38 سال سن دارم. آخرین باری که روزه گرفته بودم، داشت روده ام از کار می افتاد. روزه برای سنین بالا ممکن است خطرناک باشد. و روزه مال یه جوون 16 ساله است



0
امتیاز

جوابی برای این سوال در دست نیست!




جواب تو چیه؟
userImage
کاربر میهمان






در این مطلب از سایت بهارمسکن باید روشن کنیم که پاسخ این سؤال هم جنبه حقوقی دارد و هم یک بُعد توافقی بین مالک و مستأجر. بر اساس «قانون تملک آپارتمان‌ها» و عرف رایج، همه‌ی هزینه‌های شارژ ساختمان به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: هزینه‌های نگهداری و بهره‌برداری روزمره و هزینه‌های اساسی و عمرانی.

هزینه‌های نگهداری و روزمره شامل مواردی مثل نظافت مشاعات، قبوض مشترک (برق راهروها، آب عمومی)، نگهبانی، سرویس آسانسور، تعمیرات جزئی تاسیسات و فضای سبز هستند. بر اساس عرف اجاره‌داری در ایران، این بخش از شارژ معمولاً بر عهده‌ی مستأجر است، چون اوست که از خدمات ساختمان استفاده می‌کند.

هزینه‌های اساسی و عمرانی (یا به اصطلاح «هزینه‌های سرمایه‌ای») شامل بازسازی کلی نمای ساختمان، تعویض آسانسور، لوله‌کشی اصلی، سقف و… می‌شود. این موارد جنبه سرمایه‌گذاری بلندمدت دارند و ارزش ملک را بالا می‌برند، بنابراین طبق قانون، باید توسط مالک پرداخت شوند، نه مستأجر.

یک نکته‌ی مهم این است که اگر در قرارداد اجاره بند مشخصی درباره تقسیم هزینه‌ها نوشته شده باشد، همان متن قرارداد ملاک عمل قرار می‌گیرد. برای مثال، بعضی مالکان توافق می‌کنند که تمام شارژ، حتی هزینه‌های عمرانی، توسط مستأجر پرداخت شود (البته این باید به صورت مکتوب و با توافق طرفین باشد تا بعداً ایجاد اختلاف نکند).

در عمل، بهترین روش برای اجتناب از تنش و سوءتفاهم این است که:

قبل از امضای قرارداد اجاره، جزئیات دقیق هزینه‌های شارژ و سهم هر طرف مشخص و مکتوب شود.
مدیر ساختمان صورتحساب شارژ را به صورت شفاف و تفکیک‌شده (هزینه جاری – هزینه عمرانی) به مالک و مستأجر اعلام کند.
در صورت بروز هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، هر دو طرف با گفت‌وگو و توافق عمل کنند تا مشکلات به مراجع قضایی نکشد.
بنابراین خلاصه ماجرا این است که هزینه‌های استفاده روزمره از ساختمان معمولاً با مستأجر، و هزینه‌های اساسی و عمرانی با مالک است، مگر اینکه در قرارداد به شکل دیگری توافق شده باشد. این شفافیت هم به حفظ آرامش ساکنان کمک می‌کند و هم جلوی شکایت و اختلاف را می‌گیرد.
منبع: baharmaskan.com
















پرسش سوال جدید :: تبلیغات در سوال و جواب :: گروه های سوال و جوابی

تمامی حقوق مادی و معنوی، متعلق به وب سایت سوال جواب (soja.ai) و تیم مدیریتی آن می باشد.

طراحی و اجرا : گروه مشاوران فناوری اطلاعات

پاسخ های موجود در سایت توسط کاربران سایت ثبت می شود،
سایت سوال و جواب هیچ مسئولیتی در قبال صحت و محتوی پاسخ ها ندارد، هرچند تا حد امکان نظارت بر محتوی آنها صورت می گیرد.